Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | TREGIME | Glance

Glance

Font size: Decrease font Enlarge font
image Fatmir Terziu

Glance

Tregim nga Fatmir Terziu

 

E pashë në sy. Prej syve zhbirroi një dritëz. Qerpikët mbirendën të shkruanin paqen me atë dritëz që u ngul si shigjetë në ato zgavra të hapura e të bojatisura. Paqja zbriti e çelmtë ndër mugëll të faqeve dhe dhëmbët hapën një kontratë të re, të panjohur më parë për sytë e mi, që pjerrtazi ishin stacionuar pa e kuptuar. Pa u kuptuar as nga vetë brendësia e prushtë, që i përhumbte në një traktat të mistershëm. Traktati ishte një shenjëz fryme pa letër, pa laps, vetëm me dritën delegate të dërgesës së (m)brendshme. Ishte në një ditë kur qasja ishte binjake me motin dhe vetë stinën e vjeshtës në Stainforth. Pas një shiu të imët gjatë natës, mëngjesi në sytë e saj pikturonte paqshëm tërë atë jeshilllëk të ndritshëm. Dhe vetë bota e vogël e atyre dy qasjeve të ndritshme dukej se kapte dhe strukte në brendësi gjithë atë pamje mahnitëse të qytezës së Jorkshires Jugore. Nuk e di pse sytë e mi nuk zbrisnin më poshtë. Si në një ekran të madh dhe pas një filmi mjaft tërheqës, sytë ishin e vetmja lidhje e pashkëputshme në atë çast. Pjesa tjetër ishte kufi ajri, lëvizje e natyrshme e ndjesive në jetë, në një botë të mishtë, të perceptuar, të panjohur as nga fëmijëria, as nga raca, as nga gjinia, as nga gjuha, as nga mosha, as nga veshja, as nga qeni që mbante për dore, as nga ndonjë arsye tjetër.

Arsyet e tjera ishin vetë koha. Nuk kisha as dy javë që ndodhesha në atë qytezë. Por, ama të dy javët ishin lëvizje të çmendura. Kërkoja punë. Me letrat që kisha shkruar e printuar në fakt, me ato letra tip CV-je, nuk kisha lënë dyqan, pab, punishte, dhe shtëpi të madhe pa trokitur ose hedhur CV-në time. Edhe pse ishin vetëm dy javë, mua më dukej se ishin dy apo tre vite që jetoja në Stainforth. Të premten e javës së dytë gjeta punë. Puna ishte fare e lehtë. Fillonte në pesë pasdite dhe mbaronte në mesnatë. Detyra ime ishte të mblidhja gotat e birrës në atë pab të madh që luante dhe rolin e një bingoje madhështore. Pihej dhe luhej për të fituar. Vinin mosha të ndryshme. Por më së shumti moshat pesëdhjetë e lart. Vinin burra e gra. Vinin çifte dhe sipas dëshirave. Kishin një rregull të përkryer. Dhe rregulli ishte shkruar kudo. Ishte shkruar dhe në banjo. Kishte një disiplinë dhe frekuentohej mjaft. Aty vinin nga zonat përreth. Luhej shumë. Pihej dhe shumë. Aty mësova edhe theksin e numrave në një anglishte të pastër: “five and six … fiftysix…” (pesë edhe gjashtë … pesëdhjetë e gjashtë). Kështu që koha kalonte shpejt. Kaloi e premtja, dita e parë e punës, kaloi e shtuna… dhe ja ishte e diela që më nxorri të merrja qumësht herët në mëngjes, në “Somerfield”, supermarketin e vetëm të zonës. Ishte kjo e dielë që më nguli sytë mbi ato sy dhe që më dukej se nuk do t’i shkulja kurrë. Dhe në fakt, ashtu do të kishte ndodhur ndoshta, po të mos kishte qenë qasja e menjëhershme e një mashkulli të bëshëm, që pasoi me vrap në hapësirën tonë, dhe bëri që sytë të iknin në drejtimin e destinacionit të tyre.

Destinacioni për tek supermarketi kryqëzonte disa rrugë. Ishte një rrëpirë e vockël në këmbë dhe pastaj një mbikalim e në anën tjetër mëngjeset ishin në shoqërinë e vrapuesve. Isha në shoqërinë e tyre kur një dorë e fortë burri më rroku nga shpatullat. Më foli menjëherë anglisht, në fakt në anglishte të përçartë, duke më buzëqeshur butë: “Nice, ë, nice. You like it? Eye glance…” (Bukur, ë, bukur. Ju pëlqen ajo? Sy shkitazi…)  Lëshoi fjalët dhe iku. Vrapoi deri sa u zhduk mes turmës së madhe të vrapuesve të mëngjesit. Ndërsa ai u zhduk unë kisha harruar destinacionin, thuajse isha në një botë të trazuar mendimesh dhe perceptimesh. Kjo skenë më mbajti deri ditës tjetër, deri sa përsëri ndodhi e njëjta gjë me sytë e mi. Sado që u mundova të frenoja shikimin, ata sy të mistershëm, më detyruan, nuk e di se si, të bëja “glance” përsëri. Ajo buzëqeshi. Pastaj më shumë dhe foli diçka, duke vazhduar lojën me qenin e madh dhe leshator që mbante me vete. “Good boy!” (Djalë i mirë!). Kaq dëgjova. Nuk e dija nëse e kishte për mua, apo për qenin. Por kur unë kisha ikur nga sytë e saj, dhe ajo vazhdonte të luante me qenin, kur ripërsëriti “Good boy!” e kuptova se e kishte me qenin dhe jo me mua. Eh, thashë shyqyr! Nuk e paska me mua… Ndërsa dora e atij burri të bëshëm përsëri më shkundi shpatullën dhe iku prapë në vrapin e tij të zakonshëm. Këtë radhë nuk më foli.

Pas asaj dite, vendosa që qumështin ta marë që në darkë herët, para se të shkoja në punë. Ishte një vendim, që më bënte pak më të lehtësuar. “Thashë të shpëtoja nga ai “glance” sysh, më shumë nga ajo dorë mbi shpatull. Jam i huaj këtu dhe duhet kujdes. Aq më shumë që jam dhe një njeri pa njeri…” Dhe sado që vendimi ishte i tillë, sytë vazhdonin të bënin të njëjtin “mëkat”. Sapo afrohesha në atë kënd, ku shfaqej ajo e vetmuar me qenin atyre ditëve, koka pa “dëgjuar” vendimin tim të fiksuar, fap ikte me gjithë sytë në atë drejtim. Dhe kur shfaqej e nuk shfaqej sytë mbanin ndezur të njëjtën dritëz në vetvete. Nguleshin andej dhe nuk shkuleshin dot. Poshtë zbritjes nga mbikalesa ishte po e njëjta dorë që më rrokte shpatullën… Nuk kisha shpëtim!

Kisha mëkatuar? Apo ishte thjesht një risk? Nuk e kuptoja, nuk e kuptoj ende, por ato ditë i kam vuajtur shumë… E pranoj se sytë u ngulën në atë krijesë, u ngulën brenda një bote të padukshme dhe krijuan një lidhje të mistershme. E di. Bota e atjeshme, bota e përtej syve është e ndjeshme, e thershme, e rënqethshme, e frikshme, e tretshme. Kisha filluar ta ndjej këtë tretje. Nuk më hahej. Nuk më pihej. Oreksi ishte një falsitet dhe një debat i përditshëm. Sa me vetveten, aq me gruan dhe fëmijët. Dhe ata kujtonin se ishte vetëm shqetësimi ynë i përbashkët. Kujtonin se ishin vetëm hallet tona të ikjes në atë vend. Vuajtja kishte kaluar kufijtë e mishit. Ajo ishte bërë pjesë e dritës. Kishte kaluar kufirin e ngrirjes në sy dhe kishte hyrë në një kufi midis shkrirjes dhe përvëlimit. Ishte bërë një krim. Ishte një krim që shkonte miliona grimca thellë në zbrazëti. Në atë zbrazëti thirrja nuk i ngjasonte thirrjes. Zërat i iknin thirrjes së brendshme, si ai vrapatori i mëngjeseve përtej ulërimës, e i bashkoheshin britmës. Britma kishte bërë pushtetin e saj në errësirë.

Errësira ishte një skaj i ngulur “glimce” në dritë të syrit dhe ishte një padrone e tërë mishit. Mishi nuk kishte pushtet, nuk kishte harmoninë e tij të zakonshme të gjallësisë, ishte gati i plogët, i pushtuar nga plagë të mistershme. Mishi dergjej në sytë e dritës dhe shkëlqimi kishte shkuar vite të tëra pas. Errësira e gërryente rininë e hershme dhe pulsonte mes damarëve të errëta dritën e atjetejshme. Errësira ishte lobim i dritës. A besohej kjo në brendësinë time? A e kisha bërë paq me atë zezërimë të plotfuqishme? Jo, jo, jo. Një lloj qeverisje e pandjeshme lakonte kapakët e syve, i bënte të gatshëm vetëm kur s’duhej dhe i mësynte “glance” kur e mishta nakatosej, shtyhej, fryhej deri në një kryengritje çmendarake. E ngritura alarmonte. E sidomos në errësirë. Atje ajo ishte një epsh i kafshëruar. Bulëzat e djersës kalon në një mjedis të ngjashëm dhe shpërthenin duke fëlliqur anën tjetër të së mishtës, në një greminë të pustë, të lagur e të lodhur deri në vetëdorëzim. Edhe ajri bëhej i pistë. Vetëm mishi i erësuar në errësirë ndjente mrekulli. Mrekulli si çdo copë mishi përtej gardhit të vet. Mrekullia në dritë pushtohej nga shenjëzat e turpit. Dhe turpi i ngjante gardheve me tela në kufinjtë e një kohe tjetër, ku rinia strukej me ëndëra të vrara tek imagjinata e disa stacioneve të huaja televizive, netëve të vona kur të tjerët i zinte gjumi.

Netë të tëra ajo dritë e mundur nga errësira kishte fushën e saj të plotë të veprimeve, të cilat në mënyrë të mistershme hynin e dilnin në një mjedis të pamundur për tu kontrolluar nga e mishta. Krahë të lakuriqta, shkriheshin mes dritës dhe erësirës, duke harbuar tërë poret e tjera. Sytë e mbyllura në kuti hermetike shkonin përtej pangopësisë. E gjitha ndodhte në një orar të caktuar. Këtij orari nuk i bënte derman as ai kombinim i recetave të përsëritura të mjekut të familjes, madje as ato ilaçe të mara nga spitali i Donkasterit. Këto netë shkonin përtej veprimeve. Dhe veprimet ishin një rrjetë për sytë. Kapnin e lëshonin pa u marë frymën mikrobe të shumta, fluturake të ndryshme, që ndërronin ngjyrat dhe ngjyrimet sipas ditëve, sipas mëngjeseve, drekave dhe darkave. Në mëngjes ishin përskuqje, me një telajo quthstinë të mejlemtë në sfond. Në drekë ishin kaftina të larushta dhe në darkë iknin dhe mbyteshin ndryshe nga zezërima e mjedisit në kaltërimë të pështjellshme zbutjesh në gri. E bruzta, kapitej në buzë, llumërat kacafyteshin në hapësirën e daljes së natyrshme dhe përtej të gjithave e mishta këputej në bardhësi. Bardhësia nuk vinte si e tillë, por nakatosej nga zverdhërima, në atjeikje të ngjyrës deri në një bardhësi të pandjeshme. Kjo bardhësi kishte në vetvete një drithmë. Drithma alarmonte dhe kjo kalonte në zgjim. Zgjimi ishte bota ku rifillonte jeta.

Kështu ndodhte mes pushtetit të lakuriqësisë. Kur e mishta kapërdihej, hynte në një mjedis të kryeneçësisë, në atë pikë kur kryengritësit ishin acaruar, midis lëkurave të shenjuara nga platneja e mëndafshtë hynte era. Era hynte e lirshme sa nga dritarja aq dhe nga dera. Era bëhej nervoze dhe gati përpëlitëse. Merrte me forcë perdet dhe pos drithmave të tyre shporte me inat tërë atë grahmë të ndyrë, tërë atë ajri të pistë që kalonte sa nga njëra anë në tjetrën. Kur e merrte në dorë era kafshërimi zbutej, dhe liria kalonte në një mjedis tjetër. Mjedisi mbushej me ëndërra. Ëndërrat kërkonin lirshëm të munguarën e tyre midis rrobave të saj të shpërndara përreth dyshemesë, përmes gjinjve të fryrë e kokrangritura, mes gjymtyrëve, përgjatë krahëve dhe kofshëve pulpa, në gjoksin gulçues, në buzët e saj të kuqe flakë, në sytë e pushtuara nga drita. Drita ishte armiku i ëndërrave. Pikërisht ajo më la dhe një ëndërr përgjysëm. Në fakt nuk e di a ishte një ëndërr?

Një ditë harrova të blej qumështin pasdite dhe kështu isha i detyruar të shkoja në mëngjes. E pashë po aty. Në atë vend. Ishte po me atë qen. Sytë bënë të njëjtin veprim. Ndihej mjaft e lodhur. E pashë në sytë e saj ndërsa po tërhiqte qenin. Ajo nuk e dinte se kisha kohë që mjekohesha për të. Nuk e dinte. Gati të gjitha netët e pas atyre dy javëve të para, thuajse në tërë atë gjashtë muaj qëndrim në Stainforth ishin vegim i përkulur mbi të. Pritje për shikimin e parë të saj. I prisja pa e kuptuar ata sy, i prisja me zell, ambushti, acarrim, shpagim. Dhe ja tani i kisha prapë përballë. Ishin sy të vrarë, nuk e di pse kishte ndodhur kështu. E ndërsa kisha pasuar mbikalesën dora e burrit të bëshëm bëri përsëri të njëjtën gjë si më parë. Por, këtë herë u ndal, drodhi një cigare dhe më foli për herë të parë më qetë, për herë të parë në një gjuhë që e kuptoja më mirë. Mjaft mirë. Ishte gjuha ime. Dhe ai foli e pastaj qau si me dënesë… Lotët nuk e lanë të vazhdonte më tej. “Ajo, vetëm dy javë jetë ka. Është me kancer. Ajo, “sy glance…” ishte shpresa ime e vetme. Kisha vendosur të bëja letrat me të, por ja që nuk qenka shkruar, nuk qenka. Tani …, tani përsëri …”

Ai nuk fliste dot më. Lotët e kishin pushtuar. Ndërsa unë kisha ngrirë. Nuk dija si të veproja. Nuk dija. Më thoni kisha mëkatuar?

Comments (1 posted):

on 10/10/2017 14:14:15
avatar
shume bukur

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
5.00
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1