Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | TREGIME | Foleja e dashurisë

Foleja e dashurisë

Font size: Decrease font Enlarge font
image BEDRI ALIMEHMETI

Ata kishin disa ditë, që edhe pse si zakonisht zinin vend në tavolinën e preferuar, ndryshe nga herët e tjera rrinin të heshtur. Rufitnin kafet me nge dhe rreth tyre çuditërisht asgjë nuk pipëtinte. Përfundimisht aty nuk dëgjohesh më zeri kumbues i Dashit në bisedat gazmore dhe të qeshurat karakteristike të Violës. Kjo gjë kishte rënë në sy të kamarierit dhe banakieres, të cilët ishin mësuar me praninë e tyre çdo mëngjez dhe në ditët e fiksuara; të martave e të premteve rreth orë një. Por, heshtja, që tashmë si një vello trishtimi ndehej në atë tavolinë, të cilën me njëri tjetrin prej kohësh e konsideronin të "shenjtë" i mërziste e shqetësonte jo pak. Ndodhte kështu ngaqë, me kohë ai çift ishte shndërruar në "ikonë" të barit. Dhe në intimitet, jo vetëm ata, por edhe klientët e përhershëm, kryesisht nxënës të "Ismail Qemalit" i quanin "Të dashuruarit e Mullirit të Vjetër".   "Erdhën të dashuruarit sot?", pyeste "grekja" gjithë ekspresivitet. Kështu i thonin shoqet një bruneje simpatike, që sapo hynte e mbushte me të qeshura gjithë lokalin. Dhe kur nga kamarieri merrte përgjigjen e duhur vijonte: "Ajo, e kishte veshur fundin e zi? Sa bukur i rri! Sidomos kur e kombinon me atë bluzën e bardhë pa mëngë, si Ledi Dajana bëhet. Sa sy të mrekullueshëm ka!". Kurse Orjana, një sylarushe me flokë gjithë krela, kur nuk ua zinte syri shkonte te banaku dhe pëshpëriste vetëm kaq: "Ishin?" Dhe kur banakierja pohonte me kokë shtonte e lumturuar: "Okej!I kam shans. Po të mos kishin ardhur, nuk do të futesha në provimin me shkrim të matematikës. Tani po, jam e sigurt". Kur i gjente tek tavolina aty në qoshe të "kuvlis", siç i thonin asaj ndarjes në fund, Altini, një djalë i gjatë që luante basketboll me "Studentin" ngazëllente. "E sheh, - i thoshte kamarierit, - nga prania e tyre gjithë "Mulliri i Vjetër" vezullon".

   Ardhja e tyre qe shndërruar në një ceremonial të vogël. Kur shfaqeshin te dera e hyrjes të gjithë i ndiqnin me sy. Ajo ecte, elegante dhe njëherësh vezulluese, kurse ai i shkonte pas me hapa prej atleti. Pasi zinin vend Dashi ia shkonte pëllëmbën në gjithë rrumbullaksinë e fytyrës dhe i prekte lehtë flokët e mëndafsht. Viola puliste e lumturuar qepallat, duke mbuluar disa herë pas qerpikëve si pendëza, kaltërsitë pafund të syve. Pas kësaj ai e thithte lehtas nën gushën e farfuruar dhe shuante paksa etjen mbi buzët e ëmbla.

- Vetëm tani me ty, them se jeta ime ka kuptim, - shtonte i ngopur nga ç'kish pasur fatin të shijonte, - ende pa u lidhur me ty gjithçka në jetën time nuk kishte asnjë vlerë. Gjithnjë e kisha ëndërruar një femër në jetën time, që të ishte sozia e Ledi Dajanës, një femër që të kishte hiret e një mbretëreshe si ajo.

- Ledi Dajana ishte princeshë. - qeshte Viola duke nxjerrë në pah bardhësinë e dhëmbëve të rregullt.

- Por, një ditë sigurisht do bëhej mbretëreshë. Këtë askush nuk e kishte vënë në dyshim. Gjithsesi, ajo tashmë u bë kaq kohë që nuk është më. Po, për mua është fat i madh që sozia e saj je ti Viola, ti mbretëresha ime.

    Më pas ai nuk harronte të pyeste, cilin komplet intimo kishte në shtat.

- Nuk ta them. - ishte përgjigja e saj.

- Mos u bëj e keqe.

- Nuk dua.

- Ti e di, unë kam fantazuar dhe dua ta di nëse kam qëlluar në shenjë. Lejlat?

   Pas kësaj ajo i tregonte rripin e recipetave.

- Jam i madh, e gjeta, - dhe e puthte lehtë në trinat e të dyja duarve.                                             

                                                            *    *    * 

   Buzë trotuarit ai ndalej dhe lëvizte andej vetëm pasi mbaronte cigaren e ndezur. Gjatë gjithë atij intervali kohor, duke mos ia shqitur sytë dritares me perde çiklamin në katin e gjashtë të pallatit, Dashi mundohej të merrte me mënd se çka ishte duke bërë Viola në ato çaste. "Sigurisht duhet të jetë në dush, - thoshte me vete duke i hedhur një sy orës, të cilën e mbante në dorën e djathtë. - Ç'fat për atë ujë që rrëshket mbi limimin e saj lëkure dhe për shkumën e bardhë, që si me vështirësi shqitet nga konformimet fantastikë e të harmonishëm të trupit të saj!......Tani do të jetë duke u mbështjellë me peshqir, - vazhdonte të fliste me vete, - .... pas kësaj ashtu e peshqirosur ka fluturuar në maja të gishtave drejt e në dhomën e gjumit, ku mbi shtrat ka lënë me kujdes intimot plot dantella. Zgjedhur enkas për mua....Bardhësi e atij trupi, kush e di me ç'dritë e ka mbushur gjithë hapësirën e dhomës!.....Ja, dhe zhurmë e tharëses, që ia davarit lehtë flokët e verdhë si mëndafsh.... Pas kësaj, ashtu e gjitha e bardhë, si statuja e mermertë e një perëndeshe të lashtësisë i është afruar pasqyrës. Oh rrezëtimi verbues i atij kurmi edhe një të vdekur do ta bënte të ngrihej nga varri!"

     Më pas Dashi drejtohej për tek ai bari i vogël, pas grilave rombikë të të cilit duke kthyer një teke fërnet priste me padurim të shfaqej Viola. "Çdo të ketë veshur sot për mua? - I drejtohej vetes pasi kthente gotën dhe u jepte një të shtyrë syzave me gishtin tregues të të djathtës. - Fundin e gjelbërt maksi, apo atë ngjyrë bezhë me bluzën e bardhë? Pantallonat e zinj, që i rrinë aq bukur apo fundin kamoshi me bluzën portokalli....Po në shtat ç'komplet të brendshmesh do të ketë?" Dhe në përfytyrimin e tij shihte imazhin e trupit të Violës nën shtrëngimin e veshjeve initmo, të cilat përgjithsisht ia blinte vetë.     Kur ndizte cigaren e tretë e dinte që ajo nuk do të vononte dhe do t'i shfaqej, me të ecurën prej mbretëreshe. Madje, sapo cigarja mbërrinte në gjysmë, paguante kamarierin dhe bëhej gati për mbërritjen e saj. Dhe vërtet, pas pak Viola shfaqej njëherësh elegante e bukur dhe madhështore. Kurse ai nuk ngopej së vështruari, si të ishte një i etur buzëtharë për një pikëz ujë në mes të shkretëtirës, aq fort ia mbërthente shikimin. E linte të kalonte disa metra para, vetëm pas kësaj ngrihej nga tavolina dhe e ndiqte. Ajo shkiste si sorkadhe mes pishave në trotuar dhe merrte kthesën. Dashi si gjithnjë nuk harronte t'i hidhte një monedhë atij sakatit, që zinte vend në të hyrë të rrugës mbi një karrige me rrota, blinte një paketë cigare tek shitësi ambulant dhe nxitonte të hidhej në trotuarin tjetër, ku i dilte përpara Violës, që vetëm kur mbërrinte tek kryqëzimi kthente kokën për të kontrolluar nëse ai po vinte. Dhe pasi sigurohej nuk i fliste e nuk i bënte asnjë shenjë. Vijonte të ecte, si e menduar me kokën pak me një anë dhe i shkonte nga pas. Kur ai merrte kthesën e mbërrinte dhe i ecte përkrah.

     Pak metra para derës së lokalit gjendeshin aq pranë njëri tjetrit, sa kujtdo normalisht i krijonin idenë e një çifti bashkëshortësh, që kishin lënë shtëpinë enkas për një kafe. Shkallët e drunjta e para i ngjiste Viola, kurse Dashi i linte porosinë kamarierit dhe nxitonte pas saj, këmbët e bukura të së cilës sapo kapërcenin shkallaren e fundit. Kuvlia pagëzuar prej tyre "Foleja e dashurisë", i priste e qetë në brendësinë e saj, duke ua shtuar ca më shumë intimitetin me kubaturën e paktë që posedonte. "Në këtë kuvli, - thoshte Dashi me shaka, - mullixhiu me siguri do ketë mbyllur të dashurat e tij".    Zinin vend në të preferuarën e tyre tavolinën e qoshes dhe ai fillimisht niste ei ngrohte duart, të cilat ajo çuditërisht në mëngjes i kishte gjithnjë të ftohta. Viola kënaqej tek e shihte t'i kryente me aq zell veprimet. Pas kësaj hapte buzët ei dhuronte puthjen e parë dhe vetëm pasi kamarieri sillte porosinë i falte bardhësitë e limuara të gushës, mbi të cilat buzët e tij sikur shkëndijonin kur i prekte dhe nuk reshte, derisa ajo i pëshpëriste ëmbël:

- Mjaft më.

     Pasi ndiznin nga një cigare, zhyteshin gjatë në sytë e njëri tjetrit.

- Je shumë e mirë, - i thoshte, duke ia shetitur pëllëmbën nëpër bardhësinë e fytyrës, - lum unë që të kam. Kur shoh fytyrën tënde në çast shlodhem. Gjithçka, mërzia, streset e ku di unë se çfarë më largohen njëherësh, sikur m'i heq dikush me dorë. A të kujtohet kur e kemi pirë kafen e parë?

- Si nuk më kujtohet, - gjegjej ajo duke tundur lehtë kokën e bukur. - Ka qenë një ditë me shumë diell. Unë sapo kisha dalë nga puna dhe po udhëtoja për në shtëpi me një furgon të unazës. Papritmas ai u ndal për të marrë një pasagjer dhe sakaq në sediljen pranë meje u gjende ti. "Ç'koinçidencë!", the. Por, nuk kishte qenë ashtu. Kishe disa ditë që po më ndiqje. Po nejse, unë të dhashë dorën, ti ma shtrëngove dhe dukej që nuk kishe ndërmend të ma lëshoje, por kur deshe të ma lëshoje, nuk desha unë, sepse më erdhi mirë. Pastaj ti më the, të hiqja syzat."Kështu po, - the - nuk ke arsye t'i fshehësh këto sy të mrekullueshëm boj qielli". Dhe nuk ngurove fare të ma shetisje pëllëmbën e djathtë lehtas ndën gushë ku ëmbëlsisht më shtrëngove mjekrën. "Je kryevepër,- the - na mori malli për të ndenjur. Kur do ta pimë një kafe bashkë?" Kur të duash. Ishte përgjigja ime, e cila më kishte dalë aq papritmas sa nuk di si të them. "Të lutem shofer, mbaje pak këtu", the sërish dhe sa çel e mbyll sytë me të ndaluar furgoni e pashë veten jasht në trotuar pranë teje. Kishim mbërritur tek kryqëzimi. Zumë vend në një nga tavolinat e fundit tek ai bari matanë rrugës së "Dibrës". E thash saktë?

- Nuk i heq asnjë presje, - ia kthente ai duke ia marrë pëllëmbët sërish në të tijat, ndërkohë Viola i afronte buzët gjysmë të hapura, që ia puthte me afsh.     Kohë më parë kishin pas banuar në të njejtin pallat.

- Kur u fejove ti me Ilirjanin, - i thoshte ai, - të them të drejtën nuk të pata vënë re fare, ndoshta ngaqë nuk na kishte rastisur të takoheshim shpesh. Por, ditën kur je ngjitur nuse në shkallën tonë jam befasuar nga bukuria yte. Isha shtrirë në dhomë, kur u dëgjua zhurma e dasmorëve, ime motër vjen nga kuzhina drejt e në dritare. "Eja shih nusen e Ilirit, - më tha - sa e bukuuur!" Pa e zgjatur u gjenda pranë saj. Ti, kishe bërë vetëm dy hapa nga makina. Vetëtije e tëra nga një nur i paparë, që si një rreze dielli të kishte mbështjellë. Flokët e verdhë ngritur lart aq mrekullisht, teksa kaçurrelat lëshuar anash bardhësisë së fytyrës ravijëzonin rrezet e kaltërta, që buronin nga sytë e tu. Më pas, si edhe të gjithë banorët e shkallës u gjendëm te dera e hyrjes. Kur u shfaqe në fund të shkallëve, para se të vije këmbën për t'u ngjitur ngrite kokën. Në atë çast jemi parë bashkë sy më sy. O Perëndi! Mbaj mend të kem thënë me vete. Nga qielli ka zbritur kjo bukuri! Ç'është kjo hyjneshë! Nga lashtësia po vjen! Dhe atë çast jam betuar, që nuk do të vdisja pa të bërë timen. Kjo është mrekullia e jetës. Ja tek të kam tani ndër krahët e mij.

     Dhe e pushtonte gjatë duke ia mbuluar fytyrën me puthje të pambarimta, sa Viola vetëm duke i thënë se, po dëgjonte këmbë të ngjiteshin nëpër shkallë, e detyronte ta linte të lirë. Dhe qeshte pas kësaj.

- Ti je i çmendur, - i thoshte gjithë gaz. - Desh më more frymën!

   Kurse ai vijonte t'i sillte në kujtesë pambarim kujtimet e shumta që lidheshin me ta.

- Pas asaj dite, - vijonte, - kur u ndamë, më premtove se sërisdo të pinim kafe...

- Më parë të kam dhënë numrin e telefonit, - e ndërpriste ajo.

- Si gjithnjë e saktë. Kur u largove të kam ndjekur me sy deri tutje. Dhe vetëm pasi më humbe midis turmës së kalimtarëve jam larguar. Pas dy ditësh nga një kushurirë e imja, ti e njeh punon aty, të cilën e takova rastësisht mësova se, të shtunave punonit me orar të shkurtuar, deri në orën pesë mbasdite. Ndaj enkas erdha gjysmë ore para, zura vend pas një peme dhe prita. Ti dole vetëm, kishe veshur një bluzë të verdhë pa krahë me ato pantallonat e gjelbër, që të rrinin shtrënguar dhe t'i nxirrnin në pah aq bukur, format e mrekullueshme të këmbëve. Nxitova dhe me të arritur të eca përbri. Sapo më pikase buzëqeshe ëmbël. "Do ta pijmë një kafe sot, - të thashë, - nuk ke nga më luan". Ndërkohë kthyem djathtas dhe zunë vend në një lokal te hyrja e të cilit shkruhej "Endri", ku për t'u futur duhej të zbrisje disa shkallë. Nuk kishte njeri veçmas kamarieres dhe banakierit, që po bënin muhabet në tavolinën rrëzë banakut. Aty jemi puthur për herë të parë. Madje, fillimisht ti ngurove, por kur u binde që kamarieria, sapo na solli porosinë nisi sërish muhabetin për shtatë palë qejfe me banakierin, përkule lehtë kokën e verdhë si të një engjëlli dhe më dhurove ëmbëlsinë e atyre buzëve, që prej kohësh i kisha ëndërruar aq shumë . Edhe tre herë të tjera jemi puthur pas kësaj. E saktë?

- Nuk e luan as topi, - ia kthente ajo buzëqeshur, teksa ngrinte gotën dhe e tokte me të, - hajde gëzuar. Për kë do ta ngremë këtë dolli?

- Për dashurinë tonë, për kë tjetër? - thoshte Dashi duke mos ia ndarë shikimin.

- Për dashurinë nuk është asnjëherë vonë,- thonin njëherësh.

     Kur ngriheshin për të ikur, Viola i zgjaste limimin e gushës. Në një moment të tillë ngaqë tashmë i kishte të lyera, nuk mund t'ia cikte më buzët. Madje, një ditë përpara se të ngriheshin kishte kërkuar t'ia linte formën e tyre mbi një fletë të bllokut dhe pas kësaj tek ato gjurmë si dy petale trëndafili kishte shkruar këtë poezi:

Të kuqin e buzëve të tua.

Mbi këtë letër më le.

Bardhësi e shpirtit si krua

Më rodhi nëpër deje.

 Dhe më ike o Zot sa shpejt!

Si shkrepëtimë e një vetëtime,

I befasuar mbeta krejt   

Cigarja digjej në buzën time.

   Këto ishin bisedat, që nuk po dëgjoheshin më në tavolinën, atje në qoshe të kuvlis së "Mullirit të Vjetër" pagëzuar prej tyre me emrin "Foleja e dashurisë", nga ku e para ngrihej Viola. Ai e kqyrte me kujdes duke e porositur të rregullonte fundin, bluzën apo pantallonat, si të qe veshur sipas stinës. Ajo dilte nga lokali, kurse ai paguante. Ngjisnin ngadalë të përpjetën e vogël dhe ndaheshin te kreu i rrugës.

- Mermë në telefon, - kjo ishte fjala e fundit që thoshte gjithnjë ajo.

   Dhe ai nuk harronte. Sapo bindej që duhej të kishte mbërritur në shtëpi i telefononte. "Gjithçka në rregull zemër", ngazëllehej kur i dëgjonte timbrin e mrekullueshëm të zërit.

   Por, atë ditë mbërthimi i shikimit në dritaret e katit të gjashtë të atij pallati, pas perdeve çiklamin të të cilave sigurisht ajo ishte duke u bërë gati për të ardhur, nuk kishte të bënte aq me shuarjen e kërshërisë se, ç'do të kishte veshur, se sa me preokupimin e vërtetësisë së asaj, që ajo ia kishte thënë me gjysmë zëri ditë më parë në telefon.

- Nuk jam mirë zemër.

- Pse, çfarë ke shpirt?

   Pas këtij çasti në celularin e tij nuk kishte pipëtirë asgjë. Dashit nuk i ishte duruar.

- Fol shpirt, po të pres, çfarë ka ndodhur?

- Nuk di ç'të them, - qe ndier zëri i mekur i Violës, - më duket se kam mbetur shtatzënë.

   Sytë e tij n'atë çast kishin vezulluar nga lumturia. Prej kohësh i qe lutur të kishin një fëmijë. "Ja kështu e dua të jetë një vajzë e bukur si ti Viola, ose djalë ç'të na falë Zoti, mjafton të kem një fëmi me ty shpirt". Rëndom para asaj bisede telefonike Dashi ia kishte shprehur disa herë këtë dëshirë. Sidomos kur kontaktonin seksualisht në atë dhomën e bukur shtrirë në krevatin e rehatshëm, gjithnjë në pauzat e shkurtra, kur ashtu njësh mbi njëri tjetrin, nisnin e bisedonin teksa Dashi nuk ngopej së vrojtuari portretin e saj mbi kaltërsitë e çarçafëve. "E gjithë fytyra jote, pas këtij çasti merr një tjetër nur, që nuk di se si të të them!" Dhe niste e puthte pambarimisht në gjithë fytyrën. Mbi ballë, mbi qerpikët e syve, mbi harkimet e vetullave, mbi hundën e bukur, mbi faqet ngjyrë pjeshkë, ndalej gjatë mbi atë nishanin e bukur në faqen e djathtë, në mjekrën harmonike, ndën gushë.....Kurse ajo ndizej prush në padurimshmëri dhe vetëm pasi arrinte t'i shpëtonte puthjeve, mbushej me frymë e kënaqur duke u lëshuar e tëra mbi lakuriqësitë e trupit të tij.          

   Por, fakti që bashkëshorti i Violës prej dy vitesh, për shkak të një infeksioni kishte probleme thelbësore në aftësinë gjinetale kompromentonte tejmase shtatzanin e saj. Pikërisht kjo gjë e turbullonte dhe e mërziste jo pak, sidomos për gjendjen e Violës. Në këtë drejtim nuk justifikohej asgjë. Nëse do të qe e vërtetë, Viola rrezikohej dhe vonesa e saj atë ditë e shqetsonte tejmase.                                                    

                                                      *    *    *

    Por, edhe pse në kushte tensioni ai sillte ndërmend copëza bisedash me të, duke u drithëruar nga frika mos vallë pas kësaj gjithshka mes tyre do të shuhej.

- U lodhe zemër? - E pyeste ëmbël rrëzë veshit.

- Jo shpirt, u kënaqa, - gjegjej ajo.

   Dhe ai nuk ngopej së ledhatuari, duke ia shetitur pëllëmbët mbi konformimet e përsosura të trupit.

- Viola, - i thoshte, - je vërtet një kryevepër. Nuk ke ndryshuar fare. E di këtë apo jo? Je po ajo që ke qenë.

    Para disa kohësh i kishte dhuruar një fotografi, dalë në plazh natyrisht me kostum banje. I qe lutur, dhe ajo më në fund ia kishte plotësuar dëshirën. Por, sapo e kishte marrë në duar kishte mbetur gojëhapur.

- E çuditëshme vërtet, - kishte thënë, - por është realitet ama. Nuk ke ndryshuar fare!

- Të njejtën gjë më tha edhe një shoqja ime, të cilën e takova para disa ditës. "Ua Viola! - Ia bëri, - nuk ke ndryshuar fare. Me çfarë ushqehesh moj?" Nuk ta tregoj i thash, e kam sekret.

- Drejtë e ka pasur, - kishte shtuar Dashi, - ja më thuaj mua, që ta njoh trupin, të cilin kur e krahasoj me fotografinë nuk vërej asnjë ndryshim.

   Pas kësaj Viola sërish kishte qeshur.

- E kam me gjithë mend, nuk jam duke bërë shaka.

- Jo shpirt jo, edhe unë qesha, sepse m'u kujtua diçka tjetër. Kur zhvishemi në garderobë, disa vajza të reja kur më shohin mrekullohen. Më thonë: "Vallë a do ta kemi ne trupin si ky i yti, kur të vijmë në moshën tënde".

   Një herë në javë mbylleshin në apartamentin e katit të dytë të një pallati diku andej nga Tirana e re, që komunikonte përbrënda me barin e një shoku të ngushtë të Dashit, i cili ia jepte gjithnjë çelësin. Ishte vërtet një vend i sigurt edhe pse pak larg. Madje, për largësinë Viola gjithnjë ankohej. "Gjithsesi, më pëlqen, - thoshte, - ndihem e qetë, nuk na shqetëson njeri". Në ditën e në orën e caktuar Dashi rrinte e priste në lulishten e vogël buzë Lanës, populluar në atë orë të paradites kryesisht nga pensionistë. Ia pikaste flokët e verdhë që kur zbriste nga autobuzi i Unazës. "Po vjen dashuria ime", thoshte me vete i lumturuar. 

- Kur sodis fytyrën tënde, - i pëshpëriste, - gjithçkaje i zbehet vlera. Kur të shoh ty sikur kam përpara derën e parajsës.

  Por, në "Folenë e dashurisë" për gjëra të tilla nuk bisedohej më. Ata vinin, rufitnin kafetë dhe rreth tyre asgjë nuk pipëtinte...

                                                              *    *    *

    Vonesa e saj po e shqetësonte jo pak Dashin, aq më tepër kur në bisedën e fundit në celular ajo kishte thënë: "Nëse është e vërtetë, nuk kam ç'e dua jetën". Dhe telefoni qe mbyllur. Më kot kishte tentuar, madje kish harxhuar gjithë baterinë. Dhe vetëm heshtje. Ndaj vonesa e pazakontë po e stresonte jashtzakonisht, tej çdo kufiri. I vinte të ulërinte me sa zë kishte: "Viiolaaa!" E nëse do ta kishte bërë, ajo do të kishte shtangur nga habia, sepse pikërisht atë moment u shfaq para tij më vezulluese se kurrë, madje tejet e qeshur. Po dihaste nga nxitimi dhe nga padurimi për t'i thënë se, qe vonuar ngaqë 'ato' më në fund i kishin ardhur.

    Ndaj atë ditë në tavolinën e tyre të preferuar tek "Mulliri i vjetër", në qoshen e "Foles së dashurisë", gjithçka kishte ndryshuar. Përfundimisht qe rikthyer normaliteti i munguar. Velloja e trishtimit, ajo që i kishte munduar jo pak, tashmë nuk ekzistonte. Kamarieri me banakieren gati fluturonin nga lumturia. Kur "Të dashuruarit e Mullirit të Vjetër" u larguan, teksa po sistemonte tavolinën kamarieri gjeti një copë letër mbi të cilën Dashi kishte shkruar këto vargje:

"Të të them:

Je shumë e bukur.

Mendoj se është fare pak.

Të të them:

Je femër tërheqëse.

Sikur nuk kam thënë asgjë.

Të të them:

Je e ndritshme.

Ndoshta të kam thënë diçka.

Të të them:

Je vezulluese.

Deri diku i kam rënë në të.

Po kur të them:

Je mbretëreshë e bukurisë

E kam gjetur.

Asgjë nuk e lëviz këtë".

Kur i lexoj banakierja gati u përlot.

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
0
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1