Si morrat në fanellën palarë të dimrit...

Trokiti dora ime e ngurtësuar si çok në portën e vjetër dhe rrugica e kalldrëmtë ofshëtiu. Më në fund dera gërvishti, rënkoi, e përpara meje u shfaq një lëpirje e fishkur drite dhe më pas hija e gërmuqur e mëmës së Mujo Mborjes. Plaka e imët më preu rrugën, më përshëndeti ftohtë, me frikë dhe mëdyshje. Duart e saj gjithë kokalla rënduan në dorezën e derës për ta mbyllur.

Hodha një këmbë për të hyrë, mëma e Mujo Mborjes u nguc e alarmuar pranë derës, nuk më hapi udhë. Qafa e rrudhur iu drodh. Buzëqesha me mirësjellje dhe shmanga plakën prej dere të fisme, gruan të bërë një grusht njeri të doktor Mborjes me diplomë të mohuar e më pas të sekuestruar.

-Mos..,- mërmëriti plaka gjithë ankth, zhubrat e fytyrës iu shkundën. Më ngjau si një lëmsh i bardhë, i shpërvjelur, ngecur e bërë si nyje në këndin e derës. Nuk ia vura veshin, lëviza pjerrtas, hyra në korridor. Trupi i saj u lëkund si lavjerrës, u bë gati për rënie. Nuk pandeha se e shtyra, instinktivisht zgjata krahun e majtë, e mbajta. Ajo mbërtheu gishtërinjtë pas krahut tim. Mezi mbushej me frymë. S’lëviza.

 Mujo Mborja u dha në krye të shkallëve fytyrë zbehtë dhe këmishë zbërthyer.

- Të tha mëma që s’pres njeri,- bërtiti që lart dhe vështroi me bisht të syrin, gjithë inat trupin e kërrusur të mëmës. - Përse erdhe?

- Përse erdha!- ia ktheva i fyer dhe shkunda pallton në korridor:- Erdha, se e di që konaku i Mujo Mborjes është gjithnjë mikpritës.

-Ka qenë,- mërmëriti Mujo me shikim të mbërthyer në derën ku humbi mëma,-ka qenë, por nuk është më...

Nuk i ktheva përgjigje. S’më përzinte Mujo Mborja, por tensioni i ngrehur në familje dhe përgjegjësia e braktisur. Ndoshta dobësia e shpërfytyruar e burrit sedërlli përballë aktit të dënueshëm për vetëvrasje mbetur në tentative! Thonjtë e vdekjes kishin mbetur të ngulura, të zhgënjyera në hatullat e shtëpisë së vjetër pa mundur të përlanin viktimën fatkeqe që kërkoi të vetëvritej.

Fytyra më përvëlonte prej thëllimit. Ndjeva se mërdhija, kapota e qullur më rëndonte, por nuk guxoja ta hiqja, mund të dilja përjashta në borë, erë dhe thëllim. Por këtu ish tjetër thëllim, nuk të përcëllon fytyrën por shpirtin. Në furtunën dhe pështjellim mbarë familjar qe e drejta e tij të mos mirëpriste. U kapërdiva me vështirësi e hodha për së treti vështrimin përtej dritares ku binte dëborë e imët e dendur, e vërtitej me furi prej erës së marrë. Era e tërbuar  merrte dëborën me tërsëllëm, e shkulte prej çative, e rrotullonte e bënte fugë dhe e flakte tutje.

LEXO TE PLOTE KETU