Newsletter
Email:
Poll: Letërsia
Cili është lloji juaj i preferuar i letërsisë?
Home | PERKTHIME | POETË ARGENTINË

POETË ARGENTINË

Font size: Decrease font Enlarge font
image JORGE LUIS BORGES

POETË ARGENTINË

JORGE LUIS BORGES 

 

SHKRETËTIRË  

 

Para se të hyjnë në shkretëtirë

ushtarët pinë për një kohë të gjatë 

rezervuarin  e ujit.

Ikerocles u hodh në dysheme

uji i shtambës së tij dhe tha:

Nëse duhet të hyjmë në shkretëtirë,

Unë jam tashmë në shkretëtirë.

Nëse etja duhet të djegë,

tashmë ajo më djeg.

Kjo është një parabolë.

Para se të zhytet në ferr

liktorët  e zotit më lejuan të shihja një trëndafil.

Kjo rozë është tani mundimi im

në sferën e errët.

Një burrë u braktis nga një grua.

Ata pretendonin  një takim të fundit.

Njeriu tha,

Nëse duhet të shkoj në vetmi

Jam tashmë vetëm.

Nëse etja duhet të djegë,

që tani ajo më djeg.

Kjo është një shëmbëlltyrë tjetër.

Askush në tokë

S’ka guximin të jetë ai njeri.

Përktheu Faslli Haliti

RETË 

 

S’do të jetë kurrë diçka që s’është një re. 

Unë jam katedrale

e gurit të madh dhe dritareve biblike të qelqit të njomur

se koha do të kalojë. Është Odiseja,

që ndryshon si deti. Nëse e rihapni atë

gjithmonë diçka ndryshon. Edhe reflektimi

fytyra juaj është tashmë një tjetër në pasqyrë

dhe dita është një labirint i dyshimtë.

Ne jemi ai që shkon. E shumta

një re që shkon në perëndim

është zbukurimi ynë. Vazhdimisht 

trëndafili lëviz, në një tjetër u rrit.

Ju jeni një re, ju jeni një det, ju jeni harresë.

Ju jeni gjithashtu gjithҫkaja që keni humbur.

                        II

Ata shkojnë nëpër ajrin e qetë të malit

ose enden me hijet tragjike

që errësojnë ditën. Ne i quajmë ato

re. Ato kanë gjithmonë forma të çuditshme.

Shekspiri vuri re një prej tyre. Ajo dukej

si një dragua. Atë re të një nate

ajo e ndriҫon dhe ajo digjet në fjalën e saj 

dhe ne vazhdojmë ta shohim përsëri.

Retë ku unë jam?,  arkitekturë

e rastit? Ndoshta Perëndia ka nevojë për këtë

për të kryer punën e pafund:

janë temat e komplotit të saj të errët.

Ndoshta reja nuk është më pak kotësi

e njeriut që e sheh në mëngjes.

 

Përktheu Faslli Haliti

LËVDATA E HIJES 

 

Pleqëria  ( ky është emri që i japin të tjerët)

mund të jetë koha më e lumtur për ne.

ngordhi kafsha ose gati ngordhi.

Jetoj në mes të formave të ndritshme e të mjegullta 

të cilat ende nuk janë errësirë.

Buenos Aires,

e cila dikur përplasej në periferi

drejt lëndinës së qëndrueshëm,

është prapë Recoleta, Retiro,

rrugët e ngatërruara të  njëmbëdhjetës

dhe shtëpitë e vjetra të pasigurta

që i ndjekim për të thirrur Jugun.

Në jetën time, gjithmonë ka pasur  shumë gjëra;

Democritus i Abderas nxorri sytë për të menduar;

koha ka qenë  Demokriti im.

Kjo gjysmëhije është e ngadalshme e s’bën keq;

rrjedh nëpër një pjerrësi të butë

dhe i ngjan përjetësisë.

Miqtë e mi nuk kanë fytyrë,

gratë janë ato që qenë në vite e largëta,

kantonet janë të njëjtat dhe të tjerët,

nuk kanë letra në fletë të librave.

Do duhet të frikësohem nga e gjithë kjo

dhe në vend të kësaj është një ëmbëlsi, një kthim.

Nga gjeneratat e teksteve që ka toka

nuk do të lexoj veҫse disa prej tyre,

ato që unë ende lexoj në kujtime,

që rilexoj dhe transformoj.

Nga Jugu, nga Lindja, Veriu dhe Perëndimi

konvergojnë rrugët që më udhëhoqën

në qendrën time intime.

Rruga që tashmë qenë jehona dhe hapa,

grat, burra, agoni dhe ringjallje,

ditë e net,

ëndrrat dhe imazhe e gjumit,

çdo minutë minutë e ҫast të së djeshmes

dhe të djeshmeve të bota,

shpata e fuqishme daneze dhe hëna persiane,

veprat e të vdekurve,

dashuria e përbashkët, fjalët,

dhe Emerson, bora, edhe sa akoma.

Nuk mund ta harroj atë. Arrij në qendër,

në çelësin tim, në algjebër,

në pasqyrën time.

Së shpejti do ta mësoj se kush jam unë.

 

Përktheu Faslli Haliti

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
0
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1