Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | PERKTHIME | Shtëpia e Eseninit

Shtëpia e Eseninit

Font size: Decrease font Enlarge font
image Shtëpia e Eseninit

  SERGEJ ESENIN

      1895- 1925

Sergei Alexandrovich Yesenin (por shkruhet ndonjëherë edha si Esenin; rusisht: Sergei Alexandrovich Esenin, (21 Shtator 1895-28 dhjetor 1925) ishte një poet lirik rus. Ai qe një nga poetët më të popullarizuar dhe të njohur rusë të shekullit të 20-të

 

RRUGA IME

       .poemë.

  Futet mes pritave jeta prapë.

Mua, banorit të vjetër të fshatit.

Më vjen ndërmend vendlindja.

Ç‘kam parë dikur, në fshat.

Vargje urtësisht thoni.

Bëmat e jetës sime

Tregoni.

 

Një izbë fshati.

Qaforet e kuajve që bien erë katran.

Kamarja e ikonave të lashta

Një bishtuk dritëzbehtë.

       Ç’bukuri vërtet!

Përshtypjet e viteve të para.

I ruaj të gjalla të freskëta në jetë.

 

   Shtëpia e Eseninit

 

Pështjellimi i bardhë i stuhisë së borës,

Jashtë dritareve ulurin.

Nëntë vjeç.

Pranë sobës macja, shtroja dhe gjyshja…

Gjyshja hap gojën çdo çast, psherëtin

Dhe buzën me kryq duke zënë.

Këndonte diçka të trishtuar

Për stepën e paanë.

 

Stuhia çirrej.

Pranë dritares.

Dukej sikur vdektarët vallëzonin.

Sakaq,

Japonezëve u shpallte luftë perandoria.

Dhe kujtdo që larg i faniteshin kryqe të drunjtë

Me qindra edhe me mia.

 

Në atë kohë

Punët myk të Rusisë injoroja.

As qëllimet

As arsyet e luftës s’i kuptoja.

Fushat e Riazanit, ku muzhikët

Kosisnin bar

Dhe mbillnin grur

Ishin për mua gjithë bota mbarë.

 

Vetëm mbaj mend se fshatarët pëshpërisnin,

Dhe shpotisnin djallin.

Zotin

dhe Carin.

E vetmja përgjigje për ta ish

Buzëqeshja e agimeve dhe largësive

Ngjyrë limoni.

Të kulluara gjer tej kaltërsive.

 

Për herë të parë,

U ndesha me rimën,

Teprica e ndjenjave të mia

Më trulloste.

²Meqë trilli im,

U ngjal, s‘u zverdh,

Në fjalët e mia, thashë, shpirtin do ta derdh².

 

Vite të largëta,

Si brenda një mjegulle jeni tani.

Kujtoj gjyshin

Kur më thosh me trishtim:

²Eshtë krejt e kotë…

Shkruaj po deshe

Për thekrën,

Dhe më tepër shkruaj për pelat, biri im!²

Atëher në trurin e lodhur nga pasioni

Për muzën time me një qetësi të fshehtë

Nisën ëndërrat e mia intime.

Se së shpejti do të bëhesha i pasur,

I dëgjuar

Poet me nam

Dhe që monumentin

Do të ma ngrinin në Riazan…

 

Pesëmbëdhjetë vjeçar

U dashurova marrëzisht

Dhe ende jo i vetëm fillikat

Ëmbëlsisht

Pasi erdha në moshë,

U martova me vajzën më të mirë

Me më të bukurën e vajzave në botë.

 

Vitet rridhnin

Ndryshonin fytyrat e tyre…

Një dritë e re

Përhapej mbi ta.

Kurse unë fshatari ëndërrimtar,

U bëra këtu në kryeqytet

Poet i klasit të parë.

 

Dhe i sëmurur

Nga mërzia e shkrimtarit  

Nisa të endem

Vendeve të huaja si udhëtar,

S‘u besoja më takimeve,

S‘vuaja nga ndarjet, lamtumirat,

E quaja gënjeshtër gjithë botën mbarë.

 

Kuptova atëherë

Ç‘ishte Rusia,

Kuptove, ç‘ishte lavdia.

Dhe në një shpirt si ky imi,

Si helm i hidhur

Më zuri thellë e më thellë trishtimi.

 

S’e çaj kokën fare

Që jam poet.

Edhe pa mua

Ka plot zhele anembanë.

Ngordhsha!

Por  

Vetëm një lutje për ju kam…

Mos ma ngrini, ju lutem, shtatoren në Riazan.

 

 

Rusia… Carshina…

Breng…

Delikatesë aristokrate e kulluar…

Ç‘këndojnë vallë?

Prite, pra, o Moskë

Rrugaçin e dëshpëruar.

 

Do ta shohim

Kush nga ne do t'ia dalë.

Dhe ja nga vargjet e mia,

Në klubin e ndritur, çdo sallon

Shurra e pelës së Riazanit

Gulfon .

 

Nuk ju pëlqen?

Por është e drejtë!.

Me zakonin

E Aromës së rigonit dhe trëndafilave ..

Por kjo bukë,

Që ju po gëlltitni e kemi bërë ne

Si të thuash, pikërisht

Me pleh,

 

Kaluan vite të tjera

Ajo që ndodhi gjatë tyere

S‘mund të thuhet

Vetëm me fjalë.

Carizmin duke përzënë

Me energji tmerrësisht të furishme,

Masat e punëtorëve u çuan në këmbë

 

I lodhur së zvarrituri

Nëpër vëndet e huaja

U ktheva

Në shtëpinë ku linda.

Tek këneta,

Me fustan të bardhë

Rri berjoza me bukle të blerta.

 

Po ç’berjozë!

E mahnitshme! dhe ç‘gjinj pa,

Nuk i gjen në asnjë grua

Gjinj si ata.

Nga fushat

Muzhikët spërkatur me diell të valë.

Karrot e tyre me thekërr     

Më sjellin përballë.

 

Nuk mund të më njohin përsëri:

Për ta jam një kalimtar.

Por ja, pa vështruar,

Kalon një fshatare.

Si një lloj rryme të ftohtë     

Ndiej gjatë shpinës

Një rrëqethje të pashprehshme dot.

 

Është vërtet ajo?

E mundur të mo s‘më njoh?

Pa dyshim!

Lëre, pra të shkojë…

Edhe pa mua asnjë hidhërim asaj

S ’ka për t’i munguar:

Jo më kotë e ka një rrudhë kaq të dhimbshme  

Buza e saj e menduar.

 

Çdo mbrëmje,

Duke ulur kapelen mbi ballë

Që të mos më tradhëtoj akulli

Që kam në sy.

Po shkoj të shoh korrjen e stepaave

Dhe të dëgjoj me kërshëri

Si këndon lehtaz

Përroi aty.

 

Si t‘ia bëj unë vallë?

Rinia iku!

Erdhi koha

Të punoj se të endem lart e poshtë përherë.

Sepse po më vijnë këngë të pjekura tani

Nga shpirti im aventurier.

 

Dhe ndryshimi i jetës së fshatit

Mund të më mbush

Me forca të reja,

Si dhe dikur

Më bëri me famë e lavdi

Bashkëfsatarja ime

Pela ruse. ( Përktheu: Faslli Haliti

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
0
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1