Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | STUDIME | Historia ime?

Historia ime?

Font size: Decrease font Enlarge font
image Dr Fatmir Terziu

Është një poezi, nga ato lloj poezish që cilësoheshin “alarme dhimbjeje nga fronti i luftës” dhe që realizoheshin nga korrespodentë, apo të dërguar specialë të forcave anglo-amerikane në Ballkanin e trazuar të luftërave. Poezia është e panjohur më parë, ajo është shkruar në 26 Shkurt 1886 dhe flet për Ballkanin. Kënga e shoqëron edhe përtej vdekjes një vajzë të rënë në duart e të dashurit të saj në një mulli, ndërsa shkaku citohet nëpër buzë nga i dashuri i saj. Dhe vrasësit janë turqit, të cilët ende kërkonin të mbanin me forcë dhe në këmbë perandorinë e tyre të vjetër. Poezia ka një domethënie të lartë, vlerën e këngës, shpirtin  e lirë, dashurinë dhe forcën që delegohet si mesazh. Emrat Joel, Nell, Harry, apo dhe kolonel Skobeloff, natyrisht sjellin prezencën anglo-amerikane, në një sfond të ngarkuar dimëror dhe borë. E gjitha ndodh në një mulli, në jetëmarrjen e dy të dashuruarve, në Ballkan. Origjinali ka folur i heshtur vite me radhë arkivave... (Dr Fatmir Terziu)

 

Dita ishte e ftohtë, dielli i përfjetë

për shumë orë, përmes borës verbuese,

ne nxitonim kuajt tanë të shpejtë

për takimin e egër të Ballkanit të reptë.

 

A ju kujtohet Joel, Nell? Po, Joe pa dukje?

Djalë trim! Ai ishte krenaria jonë e veçantë.

në mes të një stuhie të kështjellave turke

kur ndiqte kolonelin Skobeloff, kaq e patë.

 

Historia ime? Mirë. “Dëgjoje Harry!

Ç’është? tha Joe. Ç’kishim parë aty

as si cicërrima zogjsh për së mbari,

një vajzë e re këndon. Një e shtënë në mulli.

 

Qëndruam përtej disa pemëve të radha

dhe mjaft shpejt u gjendëm pranë asaj dere,

pamë brenda, mes vrimave të saj të çara,

një vajzë truplehtë, shtrihej në dysheme.

 

I dashuri i saj, i plagosur për vdekje, mërmëriste:

Nga turqit! Ashtu e gjakosur ajo këndonte

këngë e ëmbël e pikëllimit dhe dhimbjes, buçiste

përmes harqeve të mullirit të vjetër alarmonte.

 

S’kisha parë ndonjëherë t’i puqej vdekjes kënga

ai timbër i muzikës të pllakosej drejt qiellit

për një kohë mbeta i trazuar, jo thjesht nga brenda

skena e shpirtit të lirë pluskonte drejt diellit

 

Ne s’folëm gjatë, prodhuam vetëm lotë!

e pamë përveç se të vdekur, si hyri

me sy të ndritshme, ikja e saj nga kjo botë,

arsyeja kishte ikur, kishte ngrirë syri.

 

Nell, unë kurrë s’do ta harroj atë ditë,

hyri në shpirt si një ëndërr trashanike,

do ta dëgjoj të këndojë, shumë larg po të ikë,

ashtu të ftohët si në atë dëborë ballkanike.

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
5.00
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1