Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | PROZE | Garravarre

Garravarre

Font size: Decrease font Enlarge font
image Fatmir Terziu

Garravarre

 

Ajo ndodhte thuajse çdo vit. Ishte si të thuash një ritual. E çfarë them dhe unë. Ritual?! Unë e di se një ritual është një ceremoni apo veprim i kryer në mënyrë të zakonshme. Gargull, natyrisht jo dhe fare krejt të zakonshme. Si një mbiemër, kuptimet që rrethsillen kuptimthi tek rituali në përputhje me ritet fetare, të cilat janë të shenjta, apo me mënyrat e zakonshme për të festuar në fe apo kulturë kanë një lidhje të afërt e të largët me këtë që them. Sidoqoftë ne me ndjesi të ndryshme kemi edhe mes vetes praktika të ndryshme rituale, si meditimi në Budizëm, apo pagëzimi në krishtërim. Por, kjo nuk është një thirrje për ta bërë dhe zhbërë vetë ceremoninë e tillë rituale në një ritualitet të tillë. Edhe pse ajo si kuptim vjen nga ceremonitë fetare, ritualja mund të përdoret për çdo traditë, për çdo akt të tillë të kohë-nderuarës, si kjo që i ndodhi edhe këtë të diel në mëngjes, kur vetë mëngjesi ishte jo thjesht vetëm mëngjes në tërë zbritjen e tij të ngadaltë nga një natë e errët plot me ëndërra.

Dhe ajo që i ndodhi ritualisht, po në këtë ditë, ishte ditëlindja e tij e shtatëdhjetë e shtatë. Kur hapi derën, si zakonisht atyre ditëve të tilla, lulet ishin vendosur në një qese plastike të bukur. Ishin të mbuluara me kujdes me një letër të hollë e të bardhë. Në krye ishte qepur me dorë një fjongo e lehtë. Dhe ajo fjongëz e lehtë ishte e bardhë borë, si vetë letërza e hollë që mbante strukur ato lule të bukura. Pastaj tundi kokën. E kishte të lodhur nga ëndërrat e natës që iku, ku edhe mëngjesi e mbante ende me atë turbulli, që i shfaqej si një mjegull para syve. Gjithë natën kishte pasur punë me ëndërrat e tij me trungje të shkulura pemësh, me degë të thyera nga rrufe të mistershme, me karthje që merrnin flakë vetvetiu. Dhe sa herë që shihte flakë zgjohej i mbytur në djersë. Ndizte dritën dhe nëpërmend sillte fjalët e gruas së tij, që kishte gati pesë vjet që e kishte lënë vetëm në mes të atyre katër mureve të asaj shtëpie gati njëqind vjeçare.

“Po shikove gjak dhe flakë në ëndërr mos u mërzit. Prishet ëndërra, more burrë!”

Buzëqeshi paksa dhe sërrish tundi kokën si atëherë kur herë ia miratonte e herë bënte debate me të.

“Po ti më ke thënë se kur sheh flakë dhe zjarr do marrësh haber? Apo ke harruar,... i thoja unë...”. Për disa çaste u përhunb duke rikujtuar grimca debatesh të tilla ndërkohë që me sytë kishte mbetur andej nga një fotografi e tyre në moshën rinore që ndodhej mbi komodinën e vjetër.

“Zjarri është një simbol i përtëritjes. Ai mund të na pastrojë dhe të na ripastrojë. Zjarri na ka mbështetur, gjithnjë për një jetë më të mirë”, - apo jo more burrë?

“Po, por ai mund të na shkatërrojë nga rrënjët. Ne kemi vërtetë nevojë për ngrohtësi për të mbijetuar, por zjarri i pakontrolluar mund të na shkaktojë dhimbje të pallogaritur dhe na sjell shkatërrim”, - e dashur grua.

“Zjarri është një simbol i luftës, mundit, agresionit, dhe pushtetit mashkullor. Zjarri është i lidhur me transformimin dhe ndryshimin. Për shembull, Feniksi është një zog i zjarrit që pas vdekjes, është rilindur nga hiri i paraardhësit të tij, dhe ti e di më mirë se kushdo.”

“Atëherë cilat nga këto kuptime ka zjarri në ëndrrën tonë do të varet shumë nga konteksti përreth.”

“Në veçanti, një zjarr për tii shërbyer qëllimeve tona është shumë i ndryshëm nga një zjarr flakërues që është jashtë kontrollit.”

“Do të thuash se një zjarr që na ngroh dhe na ngushëllon është i ndryshëm nga një zjarr që shkakton frikë dhe dhimbje torturuese?”

“Objektet dhe njerëzit janë lidhur ngushtë me zjarrin. Këto janë lidhje të rëndësishme, por edhe të mistershme ende. Garravarre thuaj më saktë”. Dhe pastaj fshiu sytë nga disa bulëza lotësh që i kishin dalë nxitimthi dhe i kishin marë tatëpjetën e nxituar poshtë nga baqthi i fytyrës.

Nuk e kuptonte pse fliste jerm mes vetes. Ribuzëqeshi përsëri.  Por, nuk i mjaftoi buzëqeshja. Në kokë tashmë i ishte ngulur më shumë kërshëria të zbulonte se kush ishin ata duar që përsërisnin vite e vite me radhë këtë ritual enigmatik. Disa herë më parë kur ishte gjallë gruaja kishte tentuar, por ajo ishte bërë pengesë.

“Nuk na duhen gjullurdi në jetën tonë, hajt more burrë le të jetë çfarë të dojë dhe kush të dojë ...” - ia priste shkurt ajo, duke shtuar mes vetes “ka plagë në jetë dhe ato duhen shërruar dhe jo lënduar..., hajt ti shërrojmë nëse duhet ... .” Kur ajo ndërroi jetë, herë shëndeti i tij, e herë mundi për tu marrë me punëra të tilla, e kishin lënë pas dore kërshërinë dhe zbulimin që e mundonte për këtë ndodhi në jetën e tij. Dhe fundja ajo ishte një kërshëri disaminutëshe, në një ditë që shënonte ditëlindjen e tij dhe thuajse ishte vetëm atë ditë. Ikte bashkë me kohërat, me vitet, me ditët e tjera që pasonin të gjitha vitet e tjera të jetës, duke shkulur njërën nga tufa e madhe e tyre e mbledhur aritmetikisht në 365 a 366 ditë-viti.

Po atë ditë as vetë nuk e di pse ngriti telefonin dhe njoftoi policin e lagjes. E njihte të atin e tij, atë burrë të zotë në detyrën e tij disavjeçare. E njihte prej kohësh, dhe madje kishin dhe ditëlindjet në një ditë. Kur i ati i policit të lagjes, doli në pension ai u vendos në një lagje tjetër, andej nga Rruga e Trenit. Dhe që atëherë shikoheshin më radhë. Por mes të birit, policit të lagjes, disa herë i kishte dërguar të fala. Kur ai iu përgjigj nga telefoni, nuk hezitoi që menjëherë ta uronte për ditëlindjen e të atit. Ndërsa atij iu pre fjala në gojë.

“Jeni me fat të dy. Keni ditëlindjen në një ditë. Dhe kështu urimet e mia vlejnë njësoj dhe nisi të qeshte pas telefonit...”

“Po, po. Ashtu është. Zëre se e kam marrë urimin tënd. Po më dëgjo se kam një hall. Duhet të vish të flasim pak për një problem.”

“Erdha për dhjetë minuta.”

Dhe vërtetë ai mbërriti menjëherë. Pasi u përshëndetën dhe mori qirasjen e ditëlindjes, nisën bisedën rreth shqetësimit.

“Si është puna?

“Ja i shikon ato lule?”

“Ë, de, ë, i shoh. Po. Lule..., lule janë, se mos....”

“Mos e vazhdo më tutje. Yt atë më njeh më mirë. Unë nuk kam bërë prapësira në rini dhe jo tani që jam me të dyja këmbët andej nga selvitë.”

“Mirë, de mirë. Bëra shaka. Po më thuaj pra si është puna?”

“Janë lule që më vijnë thuajse vite e vite me radhë. Më vijnë në të njëjtën ditë. Më vijnë për ditëlindje. Vite të tëra ato duar që i sjellin deri këtu pas derës kanë mbetur enigmatike ...”

“Vetëm lule?”

“Letrat ndryshojnë. Flas për letrat që i pështjellin ato lule.”

“Ka ndonjë shënim?”

“Jo, asnjëherë nuk ka pasur shënim.”

“Po ti si mendon?”

“Unë po të kisha ndonjë ide, po të kisha ndonjë mendim, nuk do të thërrisja njeriun që më rri në këmbë para meje këtu në këtë dhomë, që më pështillet si imazh me uniformë, dëgjove zotrote? Nëse më bën dhe ndonjë pyetje më mirë ik..., ik më mirë.”

“Vërtet mister. Si duhet t’ja nisë kësaj enigme?”

“Nisja si të duash, por dua të të them se lulet janë pothuajse njësoj si ato të pesë viteve të fundit, qyshkur më ka vdekur ime shoqe. Që atëherë vijnë lule të tilla, që më habisin më shumë. Më habisin? -  thashë. Ndoshta po ku ta di unë se si e them këtë fjalë. Më habisin?!”

“Në rregull atëherë. Unë do të bëj gjithshka të jetë e mundur. Ki durim dhe besim tek unë.”

“Nëse i ke ngjajt tët eti, nuk kam pse merakosem, por ... hajde mirë e ke, se dardha nën dardhë bie...”.

“Oh, faleminderit shumë. Të respektoj pafund që më respekton babanë.”

“Ah, se desh harrova. Sa herë që ato lule vijnë në duart e mia, unë harroj shqetësimin që më sjellin. Kështu ndodhte gjithnjë. Ato lule më bëjnë të harroj arsyen e tyre. Më hutojnë pafund... Dhe sot i tillë jam më duket...”

“Nga lulet thua?”

“Po, po prej tyre e kam. E di këtë mesele. E di mirë unë. Ka vite që më trishton padashje dhe pa ndonjë arsye.”

“Arsye?”

“E, pse mendon se ka ndonjë lidhje mes këtyre luleve?”

“Mes këtyre luleve se një gjë më mundon më shumë. Ajo që mbetet një lidhje misterioze...”

“Ndoshta ngaqë,... nejse kot doja të thoja me nxitim. Po sikur të dërgoj këtë tufë në ndonjë laborator biologësh dhe të shohim si e nga vijnë këto lule?”

Ai ngriti dhe uli shpatullat e tij si me komandë dhe pasi ndoqi troshamën e disa shpendëve majë pemës së kopshtit të tij, i tha të bënte atë që mund të bënte.”

Polici ndërsa linte pas heshtjen e të zotit të shtëpisë, gjatë gjithë rrugës trazonte në kokën e tij me dhjetra e dhjetra mendime. Më në fund mendimet e shpinin në një pikë. Tek laboratori i bimëve në shërbim të Komisariatit të Policisë. “Fundja më ekspertë se ata, nuk ka,” - tha ai prerë me vete. Dhe ashtu veproi.

Sa ia behu në zyrën e Mukës, specialistit më të njohur të laboratorit, nga pas dëgjoi mjaft shaka që e lidhnin ardhjen e tij aty me një ngritje të re në detyrë.

“Paske lindur me këmishë Dejn. Me këto lule tashmë meriton lëvdata dhe natyrisht ngritje në detyrë. Ke zbuluar një ...”, ktheu kokën dhe dalloi të ishte një nga shokët e tij të shkollës së mesme.

“Po ti Lul këtu? Kur paske filluar?”

“Ja që gjashtë muajt kaluan shpejt dhe akoma më duket sikur kanë kaluar gjashtë ditë. Me Mukën muajt janë thjesht ditë, apo jo o Mukë?”

“Gjashtë muaj dhe unë nuk e ditkam?”

“E ku mund të dinë policët si ty ku i kanë shokët, kur tërë kohën e kanë në dobi të fruteve të detyrës?”

“Po ma fut më duket..., po nejse kështu ke qenë ti prej kohësh. Të njoh mirë.”

“Ka të futme e të futme, po ki kujdes se mos ta ka fut ndonjë me ato lule? Ki kujdes...”

“Me këto lule?”

“Po, po me ato lule. Dje i kemi patur ato këtu në laborator. I solli një grua e moshuar rreth të shtatëdhjetave.”

“Grua e moshuar?”

“Po pse habitesh. Nuk merren të moshuarat me...”

“Merren Lul, merren. Po lëri tashti këto shaka.”

“Ja lexoje në gazetë. Në kuadër të operacioneve të koduar “Ngarkesa” dhe “Omaraj”, efektivët e policisë kanë sekuestruar 40 kg kanabis sativa dhe kanë arrestuar dy persona, një grua të moshuar dhe një burrë të moshuar. Qarku i Rrethit vijon të mbetet problematik përsa i përket kultivimit dhe tregtimit të lëndës narkotike kanabis sativa, ndërsa muajt e fundit policia ka ashpërsuar luftën ndaj kultivuesve duke sekuestruar sasi të konsiderueshme të kanabisit si dhe duke prangosur poseduesit e saj.”

“E pastaj ku qëndron lidhja me këtë lajm?”

“Janë lule që gjenden vetëm tek Shtegu i Dhenve i Bjeshkëve të Namuna. Dhe quhen Eulfenia. Mendohej se ishin zhdukur, por ja që paska diku prej tyre. Eulfenia endemike që ndodhet në malin e Jezercës, ose si quhet në gjuhën latine “Wulfenia baldaccii” kishte trembur të moshuarën herët në mëngjes kur kishte dëgjuar këtë lajm dhe ndaj erdhi këtu... Erdhi të sigurohej që nuk ishte ndonjë lule e rrezikshme.”

“Aha, e kuptova. Mori fund shakaja këtu? Apo ke diçka tjetër të shtosh?”

“Sigurisht që po. Këto lule nga ngjyra e tyre u ngjajnë syve të Manjolës. A i mban mend Dejn? Ti kishe emër të huaj atëherë. Dhe ne të quanim të veçantin e klasës. Edhe pse babanë e kishe polic dhe nënën një mësuese matematike të ardhur nga Polonia e të mbetur këtu mes nesh falë asaj kohe. Por ajo kohë të ka dhënë shumë pak arsye të kujtosh të shkuarën. Apo e kam gabim Dejn i dashur?”

“E di Lul, e di. E kujtoj edhe Manjolën, të kujtoj edhe ty tani më mirë. Po më mirë le të mbesim në të tashmen se ne jemi bërë të mençur jo nga kujtimet e të kaluarës sonë, por nga përgjegjësia për të ardhmen tonë. Këtë e di mirë edhe unë, edhe ti me siguri?”

“E pse u dashka të lëmë një pjesë të kohërave?”

“Nuk them ti lëmë. Jo. Por edhe Buda do të thoshte qartë: “Mos noto me të kaluarën, mos ëndërro të ardhmen, bëj të mundurën që kurdoherë të përqëndrosh mendjen në një moment të pranishëm.”

“Unë jam dakord. Por Manjola, ajo vajzë bukuroshe mbeti mes dy zjarreve. A të kujtohet fati i saj?”

“Po, mirë atëherë. A të kujtohet fati im?”

“Ti jeton Dejn. Jeton. Je dhe në gjurmët e babait. Je i pashëm. I ngjashëm. Je polic. Je në krye të detyrës. Pasionant dhe...”

“Dhe çfarë atëherë?”

“Një gjë më bën akoma të pakthjellët. Një gjë. Përse ti një djalë i vetëm u deklarove se nuk kishe prindër ata të dy? Përse nëna jote nuk ishte mësuesja nga Polonia? Përse babai yt atëherë nuk ishte ai polici? Dhe ti e pranove këtë apo jo?”

“Ashtu duhej atëherë. Ndryshe im atë nuk do të ishte ndoshta sot gjallë. Dhe nëna ime ndoshta do të ishte bashkë me fatin e atyre dhjetëra e dhjetëra grave që erdhën nga vendet e tjera dhe jetuan e krijuan familje në Shqipëri, por që u shuan si fatet e atyre luleve që bredhin në një ditë të caktuar nga duar enigmatike në atë cep ku vetëm ditëlindje mund të mos kenë...”

“Dhe ajo ishte zgjidhja më e mirë?”

“Unë pra jetoj. Familja ime jeton. Lul ne jemi në këtë jetë, ashtu si mbetëm nga ajo jetë. Me ty është vështirë të shpjegosh këto copëza jetësh që bëjnë vetëm një jetë. Është vështirë...”

“E pse na qenka vështirë? Pse? Sepse unë u rrita si një i deklasuar? Sepse unë e humba të drejtën të kem në dorë medaljen e artë që meritova kur mbarova gjimnazin me dhjeta? Apo pse të kujtova Manjolën? Manjolën që e donim të dy. Për të cilën ende i mbaj në trup plagët e dorezave të hekurta që binin e binin papushim nga babai juaj polic...”

“Ishte kohë e atillë. Dhe në kohëra të atilla gjërat ishin si kallaisjet e enëve të bakrit. Dhe ...”

“Dhe ne duheshim kallaisur? Hajde zgjidhje hajde. Nejse zoti polic, laboratori ynë nuk merret me analiza lulesh të tilla. Ju lutem gjeni ndonjë laborator tjetër...”.

“Po me analiza të tilla ai laboratori i asaj kohe a merrej? Ti je produkt i atij laboratori dhe natyrisht mund të japësh ndonjë zgjidhje. Ndonjë zgjidhje me këtë emër. Sigurisht që do të të kujtohet nga bisedat e babait dhe nënës tënde. Quhet Buran Tomara. Dhe atij i shkojnë lulet mëngjeseve ende pagdhirë, kur ai ka ditëlindjen. Besoj se do të kesh ndonjë grimcë debatesh në kokë...”.

“Po hyn thellë Dejn. Kujdes se puse të tilla kushtojnë jo pak!”

“Nejse çmimet janë për të gjallët. Po të kujtoj... Buran Tomara u rrit duke besuar se babai i tij ishte burri i nënës së tij, por si një i rritur ai zbuloi të vërtetën vetëm kur një ditë u rithirr nga Gjendja Civile e Lagjes të firmoste një dokument në lidhje me punësimin e tij si polic. Ai kishte një emër qesharak ndërmjetës dhe aspak nuk e dinte se nga i kishte ardhur ai emër. Nëna e tij i kishte thënë se ishte e zakonshme që gjatë Luftës së Dytë Botërore, tu jepeshin fëmijëve emra të çuditshëm të ndërmjetëm. Me këtë thënie të nënës së tij, Buran Tomara, kapërceu dyshimet dhe vitet e bënë atë burrë me një emër të ndërmjetëm. Në vitin 1959 ai shkoi në një kurs special të Ministrisë së Punëve të Brendshme të asaj kohe dhe një nga lektorët që ishte polak përmendi që emri i tij i ndërmjetëm ishte polak. Ai u trondit. Ishte një kohë e padëshirueshme të kishe një hije të tillë. Aq më keq në atë kohë që emrat e ndërmjetëm që kishin ndonjë lidhje të tërthortë me jashtë vendit të bënin të vuaje gjithë jetën. Ose më saktë dhe ta shkurtonin edhe vetë jetën. Ai menjëherë shkoi në zyrën e rregjistrimeve për të gjetur pak më shumë një lidhje me lindjen e tij, që ndoshta do të kishte ndonjë gjë edhe në lidhje me këtë emër të ndërmjetëm. Aty ai në heshtje kishte fshehur atë që kishte gjetur. Kishte diktuar se pse emri i ndërmjetëm ishte në certifikatën e tij të lindjes. Ai kishte lindur me sa duket jashtë martese, si Buran dhe nëna e tij ishte martuar pas lindjes së tij...”

“Interesante të dish ato që kujtoja se janë qepur në mish e në thua. Interesante. Po hë vazhdo...”

“Atëherë ju lë të mësoni të vërtetën nga kjo letër që nëna ime më la kur ndërroi jetë. Ja po ta lë ta lexosh me kujdes... Dhe tani ika. Kujdes lulet! Edhe pse laboratori juaj merret dhe nuk merret me këto lule... ”

Luli mori letrën në duar dhe nisi ta lexojë i përqëndruar.

“Asgjë nuk ishte shpalosur me të vërtetë deri në vitin1980, kur unë isha duke kaluar një divorc të hapur dhe nëna ime nuk më tregonte dhe fliste asgjë për gjërat që e shqetësonin.”

“Gjërat që e shqetësonin?”, - foli me vete duke ripërsëritur pikërisht atë togfjalësh që i rrëndoi në kokën e trazuar e të zjarrtë nga mendimet. Dhe përsëri vazhdoi të lexojë me kurreshtje edhe pse mjaft prej tyre i dinte dhe i kishte dëgjuar disa herë në familjen e tij...

“Burani ka mësuar se babai i tij ishte në fakt një ushtar, të cilin e ëma e kishte takuar kur ishte gjatë një stërvitjeje në Poloni, gjatë luftës. Kur i dashuri i nënës së tij, u kthye nga ekspedita në Varshavë, çifti u martua dhe solli në jetë djalin e tij. Burani, i cili mban të fshehur këtë histori, kurrë nuk i pëlqen për të folur për babain e lindjes. Unë e di se është e vështirë për të gjetur ndonjë informacion dhe, për një kohë të gjatë, ai kishte të gjitha arsyet të besonte se ishte emri i babait të tij. Ai e kishte shumë të vështirë për të pyetur nënën që të shtjellohej kjo temë shumë e ndjeshme. Por ai edhe pse kishte emrin e babait të tij, nuk e dinte se ku ai kishte lindur, ose nuk e dinte datën e tij të lindjes. Ai kishte kontaktuar Konsullatën polake në Shqipëri, por ata i kishin thënë, se kishin nevojë për datën e tij të lindjes dhe vendin e lindjes. Pas kësaj gjërat me të vërtetë shkuan ftohtë. Më ftohtë shkuan kur Shqipëria u prish me Bashkimin Sovjetik dhe me të gjitha vendet e lindjes. Atëherë erdhën lidhjet tona. Dhe ne filluam të kërkonim njëri-tjetrin. Njëra-tjerën më saktë. Atëherë u njoha me gruan e Buranit, polaken time dhe me një shoqen e saj, nënën e Lulit, shokut tënd të shkollës. Aty mësova se jo të gjithë apo të të gjitha kishim një dhimbje. Aty mësova se.... (Bir të lutem këtë letër mbaje për vete, lutem as babait mos ia trego). Pra aty mësova se  pastaj, pas disa vitesh, pesë vjet kishin kaluar, ne u kthyem në një vendim tonin të të deklaronim ty jashtë martese, të huazuar e birësuar nga një familje që ishte zhdukur në kampet komuniste të asaj kohe. Vëllai i asaj gruas së zhdukur ishte në gjenealogji dhe më inkurajoi mua të shikojmë pak më thellë. Unë shkova në shtëpi dhe me tët atë vendosëm të kontaktonim seksionin polak të Ministrisë së Mbrojtjes në Tiranë. Ata më dhanë një datë të lindjes dhe disa detaje për gjendjen e tyre ushtarake. Unë kuptova se burri i asaj gruaje të mirë, që shpirti i shkoftë në parajsë, ishte një ushtar parashutist dhe pas Luftës së Dytë Botërore në vitin 1947 ai ishte kthyer në Poloni. Unë mësova më vonë se vëllai i tij, i cili ishte më i ri se ai, ishte vrarë nga rusët dhe, pasi ai ishte biri i vetëm u largua, ai u kthye në Gdansk në vitin 1947. Ai jetoi në Sopot, një vendpushim bregdetar në bregdetin Baltik të Polonisë. Kjo ishte shtëpia e tij ku jetonin prindërit e tij dhe ne deri në atë pikë kishim një shpresë se dhimbja jonë e vetme do të transferohej jetësisht dhe qetësisht atje. Pra ti biri ynë i shtrenjtë do të shkoje atje. Do të kishe jetë tjetër. (Më fal me dhimbje nëne!)... Por pa u nisur dhe ndezur ëndërra jonë, ajo u shua kur nëna e Lulit na raportoi në Ambasadën Polake, se ne po bënim një krim të madh..., se nuk donte të të humbisnim ty përgjithnjë biri ynë. Dhe ne pastaj...

 

Vazhdon....

 

 

 

 

Comments (4 posted):

Shaqir Nina on 25/10/2015 18:29:46
avatar
Shume i bukur,dhe domethenes,ishte vertet per tu lexuar,urime miku im per penen tuaj,dhe suksese me tej ne krijimtari,sinqerishte jeni krenaria jone,respekte.....
Aleko Likaj on 25/10/2015 18:30:51
avatar
Urime per tregimin Fatmir. Te pershendes nga larg.
Zeqir Lushaj on 26/10/2015 18:36:15
avatar
Urime per punet tuaja kualitative ne vazhdimesi zotri Terziu.
Perfitoj te ju falenderoj edhe per konsideratat qe keni shprehur per koleget (dhe konkretisht per punen time modeste), gjate nje kafeje me gazetarin e nderuar te Zogajve te Tropojes zotin Ibrahim Hajdarmataj ne Londer, para pak ditesh.
Respektet tona dhe e mira ju perqafoftë gjithnje.
Me padurim on 29/10/2015 17:53:56
avatar
Presim vazhdimin, ka jo vetem shume intensitet dhe larmi letrare ky tregim (qe ka dhe te gjitha gjasat te jete dhe proze me e gjate ) por dhe te ngjall kaq emocione. Pergezime!

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
5.00
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1