Newsletter
Email:
Poll: Fjala e Lire
Si ndiheni tek Fjala e Lire?
Home | POEZI | PSE QANTE E QESHTE GRUAJA PA SHKAK

PSE QANTE E QESHTE GRUAJA PA SHKAK

Font size: Decrease font Enlarge font
image Vullnet Mato

PSE QANTE E QESHTE

GRUAJA PA SHKAK

 

Ajo qante befas sikur të ishte fëmijë.

Qante shpesh pa një shkak të kuptuar.

Kujtohej, me burrin bënte pak dashuri,

dhe lotët i binin çurg, si rubinet i liruar.

 

Pastaj kur ai i tha: “Nuk je tërheqëse,

vitet ta kthyen pamjen në shëmtim!”

Ajo ia priti: “Ti më marrsh të keqen!”

dhe lotoi gjithë natën, gjer në agim...

 

Një tjetër i tha: “Je tmerrësisht e bukur!”

dhe ajo papritmas hapi krahët si zog.

Në mbrëmje i dha atij, një të puthur,

dhe trupin, kur i shoqi pinte me shokë.

 

Pastaj gjatë javës, ajo qeshte pa shkak,

qeshte e fluturonte me këmbë e duar.

Pse qan dhe qesh gruaja, pa shkak,

vështirë e kanë ca burra për ta kuptuar...

 

 E DASHURA E JUDËS

 

Thuhet, Juda kish dashnore të flakës,

por dhe me të ishte krejt i pabesë.

Zhdukej mbrëmjeve, zhigolo i plakës,

çifutes tregtare, që kish para me thes.

 

E dashura priste deri pas mesnatës,

ai betohej se kish pasur punë të mëdha.

Ajo e pyeste pas çdo puthje të vakët,

mos shkonte me ato, të bordellos gra...

 

Ai përgjigjej: “Qielli ka miliona yje,

që digjen gjithë natën në gjithësi,

po i vetmi yll që digjet për ty, Zarie,

jam unë, Iskarioti, që vdes për ty”...

 

Ajo i lutej: “S’dua të më kesh rrospie,

kam muaj që të jepem vetëm ty,

më premtove me besë, nikoqire shtëpie,

shoqet janë bërë me dy-tre fëmi !...”

 

Ai vështronte dy sytë e saj në paqe,

dhe qeshte brenda vetes dinakërisht:

“Si pret besnikëri, kjo femër budallaqe,

kur unë tradhtova dhe të madhin Krisht!...”

 

KUR ZOTI KRIJOI NËNËN

 

Kur zoti krijoi nënën e parë tokësore,

ndoshta kish zbritur për vizitë në planet.

I pëlqyen pyjet, detet, atmosfera ajrore,

gjallesat që kish lënë të shumohen vetë.

 

Sipas urdhrit të Tij, shekujve të hershëm,

globi ishte populluar tashmë në çdo anë,

me reptilë, balena, dinozaur të tmerrshëm,

me ushqim të bollshëm, në tokë e oqean.

 

Ai mendoi, se duhej një gjallesë e zhvilluar,

të përjetësonte dashurinë e Tij, në këtë jetë.

Krijoi nënën, të lindte një qenie të formuar,

dhe i dha asaj përgjërimin për pjellën e vet.

 

Edhe kur, të shkonte pranë Tij, në qiell

t’u çonte fëmijëve gazin e rrezeve diellore,

të lotonte me shiun, për fatkeqësitë e tyre

dhe të vishej me re të zeza, ditëve mortore.

 

Zoti e la brenda strehës, të mbrohej nga rreziqet,

zonjë shtëpie e aktit të krijimit, pas perëndisë.

Nëna e zanafillës, filloi menjëherë nga lindjet,

bëri njeriun, me frymën hyjnore të dashurisë.

 

Zoti e shenjtëroi, të nderohej mbi çdo grua,

asnjë nga fëmijët, nënën mos ta ndërronte,

amësia e saj, të mos ishte askund e dubluar,

edhe sikur fëmija, në gjithë botën ta kërkonte.

 

Zoti shkoi të vizitojë të tjerë planetë rruzullimi,

pasi kishte bërë në Tokë, të vetmin gabim:

Nuk i dha nënës një urrejtje, me fuqi verbimi,

për ata që e lënë të vdesë, në vetmi e mjerim.

 

Thuhet, se kur të kthehet në planetin me njerëz,

Zoti do i qorrojë vetë mohuesit e nënave mjerane,

vrasësit, që pengojnë zgjatjen e degëve të jetës,

do i fundosë, t’i hanë peshkaqenët, në oqeane...

Comments (0 posted):

Post your comment comment

Please enter the code you see in the image:

  • email Email to a friend
  • print Print version
  • Plain text Plain text
Rate this article
0
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1
...
Powered by Vivvo CMS v4.1.5.1