PO VIJ

Në gjumë të rëndë kish rënë

Vezullima e borës

Në trup e pa shkrirë

Si të ishte patinazh akullnajesh.

Po vij

Mes stinëve të stërmbushura me ngjyra

Mes e përskaj bregut të larmë

Me alga e me kristale të gurëve të mërguar

Po vij

Vetullat s’i pash

Të krusura a të varura për lutje

Ah harrova mendjen tutje

Erës së përleshur grryente fjalë

Si helmetë bëhej mburojë e kurorë përnjeherësh

Kujtoj po vij

Erës përleshur dhe hapi ngeli i boshatisur

Por hija e freskët që kishte ngel prapa

Po vij thoshte prap.