Pas analizes se Fatmir Terziut, nuk me mbetet tjeter gje, veç te hedh disa nga poezite e Vilhelmes, te cilat i ka zgjedhur vete dhe m'i ka derguar me kohe. Por , duke kerkuar falje qe nuk munda t'u bej analize, po i sjell te Fjala e Lire, si kompesim te mungeses sime per kaq kohe...







Nga libri “NE JEMI LULET E JETËS”

Fabula e gjëegjëza





GABIMI I ALBIT



Albi i vogël është shumë gjumash,

prej gjumit zgjohet duke qarë.

Gjithë shtëpia është në hall të madh.

Gjyshja nis e përkëdhel,

por Albit gjumi s’i del .

Rreth tij mblidhen me radhë:

Mami babi dhe motra me lodrat në krahë.

Albi pasi pushon, duke fërkuar sytë në banjë shkon.

Pastaj ende pa u larë, ulet në tavolinë të hajë…

Porse ndodh një çudi: zhurma, britma e pakënaqësi…

Pyet tavolina me zë të trashë:

-Albi, pa mbulesë a mund të hash?!

-Mund të hash me duart e palara?

-thotë gota e pastër si qelibar.

Ankohen në turmë: pjatat, pirunët dhe lugët.

Zërin lart e ngriti buka:

-Nuk të jap asnjë kafshatë, po nuk u lave më parë!

Albi i turpëruar, shkoi të lahej duke përtuar.

Si u la mirë e mirë, hëngri mëngjesin me dëshirë.

-Kështu bëhesh djalë i mirë,-i thanë njëherësh të gjithë

Më pas Albi ç’bëri fëmijë, nga ju kush mund ta dijë?



“KU KA HIGJENË,

KA JETË PLOT SHËNDET”



Vogëlushi që qan

mërzit babin djema mamanë

edhe quhet qaramanë:

Vogëlushë. më tregoni:

Prej fabulës çfarë mësoni?

Para se të hani si veproni?





Me katër këmbë jam,

mbi mua luajnë, ose hanë,

po emrin dsi e kam?









VILHELME VRANARI (HAXHIRAJ)



* LËNGOJNË KUJTIMET



Këtu lindën të parët tanë

këtu derdhën djersën

dhe këtu eshtrat i lanë…

Erdhëm...kërkuam,

po ç’gjetëm vallë?

Kujtimet nën gërmadhë…

Rrëmuam…

gërmuam…

të gjenim…

një datë, një emër, një fjalë,

por koha e egër i fshiu,

i mori zvarrë…

Thellë dëgjohet një lëngatë!

Jemi dhe ne…

Përse na harruat vallë?!



*RRËNJËT



Rrënjët…

këtu i mbollën ,

në këtë tokë të larë

në gjak.

Degët…

nëpër botë u shpërndanë

Syri…

lot pikoi,

kur dritën e së vërtetës ai pa…

Gjuhën e mëmës…

ëmbël shqiptuan,

atje,

ku rrënjët hodhën shtat.

Horizontet e përflakura

Shijuan…aty,

ku blegërin qëngji manar

Nëpër botë kërkuan,

askund nuk i panë,

u kthyen e i gjetën

rrënjët…aty, ku i lanë…!



* DASHURIA



Ti…

je diell i jetës sime,

që ditëve me ngricë

u dhe ngrohtësinë.



Ti…

je paqe e shpirtit të lënguar,

që në tallaz e furtunë

jetës i fale qetësinë.



Ti…

je ëndrra e çdo krijese

që jetës

i dhurove begatinë.





Ti…

je drita e qiejve

që ndriçon

netët e errëta të vetmisë



Ti, o dashuri,

je kryefjala

që njerëzimit

i hap rrugën e mirësisë

***







*MOS HARRO!...



Kurrë mos harro!

Ne të gjithë kemi një vatan,

lindëm nga e njëjta baltë!

Si unë edhe ti, për herë të parë

shqiptuam fjalët: “Nënë dhe babë”.



A e mban mend?

Sa herë kujtonim të parët tanë,

të habitur njeri-tjetrit i thamë:

“Qënkemi një fis e një farë,

pa u njohur desh u vramë?!...”



Kujtohu!

Jo ne! Kurrë ne!

Koha bastarde na ka ndarë,

për të kënaqur të pangopurit lakmiqarë.

Lodër e kujt jemi bërë vallë?



Më urren sikur të kam vrarë,

Më sheh vëngër e tërë inat,

sikur kërkon të marrësh hak.

Bota mizore, bota e përdalë,

me ne a nuk është ngopur vallë?!



Mos harro!

Nëna nuk i do fëmijët të ndarë!

Prej drobitjes zemra i pikon gjak.

Mos harro të më buzëqeshësh pak!

Zgjatma dorën që të ecim bashkë!





RIKTHIM NE VITE



Ty Perëndi të adhuroj,

më rikthe në lashtësi,

nëpër skuta të gërmoj,

errësirës t’i hedh dritë.



Të shikoj çfarë nuk kam parë,

të dëgjoj ç’nuk kam dëgjuar,

të njoh atë që dot s’e njoha,

historitë që s’janë treguar.



Më rikthe, të kuvendoj,

me të parët, si kanë jetuar,

ndër legjenda ende jeton,

fisnikëria e trashëguar.



Më rikthe, pluhurin t’ia heq,

Historisë sonë të mohuar,

Më rikthe, botën ta ndreq,

pamëshirshëm transformuar.



Më rikthe dhe do ta shohësh,

ashpër a ëmbël do të t’i tregoj,

të dy anët e medaljes

historisë…do t’ia zbuloj…



Më rikthe dhe më gjyko

e më thuaj: -Ku kam gabuar?

Po deshe mos më prano…,

koha ka për të na gjykuar…